Jest to szereg warunków i instytucji zapewniających podstawowe wartości kraju, zwłaszcza o niepodległość i – różnie rozumiany – dobrobyt zarówno kraju i jego społeczeństwa jako całości, jak i poszczególnych obywateli. Podstawowym wyznacznikiem jest więc realizacja podstawowych interesów kraju, tak w polityce wewnętrznej, jak i na zawnątrz. Kraj jest zatem bezpieczny, wtedy gdy może decydować o swoich prawach, co dokonuje się poprzez formułowanie własnej polityki wewnętrznej i międzypaństwowej. Niestety (a może na szczęście?) w rzeczywistości nie ma prostego podziału na państwa zabezpieczone i zagrożone. Każdy rząd musi antycypować często pojawiające się problemy i zagrożenia, a sytuacja międzynarodowa czasami zmienia się błyskawicznie. Z tego powodu nawet najpotężniejsze kraje muszą być nieustannie w gotowości, ponieważ brak wystarczających działań na niwie polityki bezpieczeństwa międzynarodowego mogą szybko przypłacić dużym zagrożeniem.

Bezpieczeństwo międzynarodowe jest pojęciem z zakresu nauk o stosunkach międzynarodowych i dyplomacji.

Bezpieczeństwo narodowe jest także rozumiane jako stan psychologiczny, w którym owe fundamentalne wartości i interesy państwa są zapewnione. Jest więc to subiektywne poczucie pełnego bezpieczeństwa.